"En jij begeleidt die mensen?"

"En jij begeleidt die mensen?" is de vraag die ik kreeg toen ik vertelde dat ik werk op een plek waar mensen met een psychiatrische achtergrond weer werkervaring kunnen opdoen. "Nee" was mijn antwoord, "ik heb zelf een psychiatrische achtergrond".

Dat moet wel indruk maken. Kennelijk wek je de suggestie mensen te begeleiden. De mensen aan wie je dit vertelt houden er geen rekening mee dat je zelf tot de mensen met een psychiatrische achtergrond behoort. Eigenlijk devalueer je jezelf als je zoiets vertelt. Zo voelt dat tenminste.

Bij vrouwen maak je weinig kans als je niet kan vertellen dat je een baan hebt. En wat als je vertelt dat je vrijwilliger bent? In mijn hoofd rijst dan het vermoeden dat men vermoedt dat je een uitkering hebt. Al dit soort info werkt niet charmerend. Nee, het werkt eerder zorgwekkend.

Als je niet kan vertellen dat je status hebt kan je het schudden. Niet dat je letterlijk vertelt dat je geen of weinig status hebt, nee, dat valt op te maken uit de woorden die je gebruikt als men aan je vraagt wat je doet. Biologisch gezien is het een must voor vrouwen om een man te veroveren die status heeft.

Daar sta je dan. In je hemd. "Ik werk zelf op die plek." Met andere woorden "met mij is iets aan de hand". Onbekendheid met het vreemde werkt sociale afwijzing in de hand. Hoe patent en potentieel je ook bent en eruit ziet. Het vergt kracht, inzet en intelligentie om jezelf niet af te wijzen.