Waarom doet de Waterheuvel aan reach-out? Wat is reach-out eigenlijk? Voor veel leden zullen deze termen bekend zijn, voor anderen niet. Wat noemen wij reach-out? Reach-out is een activiteit waarbij leden die voor langere duur niet op het clubhuis zijn verschenen worden benaderd door middel van een telefoontje of een brief hoe het ermee staat. Immers, ieder lid is nodig om het clubhuis draaiende te houden, maar hun gezondheid staat voorop.
De reden dat de Waterheuvel aan reach-out doet heeft te maken met de aard van psychiatrische ziekte. Mensen met wie het niet goed gaat, bijvoorbeeld een depressie hebben, zijn geneigd zich terug te trekken en zich te isoleren van zowel de clubhuisgemeenschap als de grote gemeenschap. Dan kan een telefoontje of een kaartje het verschil betekenen waardoor mensen toch weer eens langskomen op het clubhuis, en zich zo weer onder de andere leden begeven. Misschien doen ze hier of daar een klusje en het is mooi als dat beklijft.
Daarnaast is er een groep leden die opgenomen is in het ziekenhuis. Dat kan best een lange tijd duren. Vanuit de reach-out gaat er dan wel eens een ploegje mensen - meestal een lid en een staflid - bij diegene in het ziekenhuis langs. Zo krijg je het gevoel dat er mensen zijn die je niet zijn vergeten, en dat kan erg belangrijk zijn.
Maar reach-out betreft ook een deel waar de Waterheuvel geen aandacht aan schenkt. Er zijn namelijk ook mensen opgenomen die niet weten van het bestaan van de Waterheuvel en wat je er kan doen. Deze mensen kunnen maandenlang in het ziekenhuis verblijven, zich afvragend wat de volgende stap na het ziekenhuis is. Dan kan de Waterheuvel een hele geschikte oplossing zijn. We zouden als de Waterheuvel een groep kunnen organiseren die bijvoorbeeld 1x in de maand of 1x in de twee weken de psychiatrische ziekenhuizen van Amsterdam afgaan, en dan mensen die opgenomen zijn kunnen informeren over het bestaan en het werken van de Waterheuvel. Met zijn "allen" op pad met brochures over de Waterheuvel en natuurlijk met onze eigen ervaringen. Zo help je een ander zichzelf te helpen, omdat je hem of haar een keuze en perspectief aanbiedt.
De reach-out kan je opsplitsen in inreach en outreach. Het contact zoeken met bestaande leden heet dan inreach, omdat deze leden al deel uitmaken van de clubhuisgemeenschap. De mensen in psychiatrische ziekenhuizen komen in aanmerking voor outreach. Zo deel je de activiteit van reach-out in zijn tweeën op. Vooral voor de outreach zal er veel op poten moeten worden gezet om het een actieve bezigheid te laten zijn. Denk aan afspraken met ziekenhuizen over bereidwilligheid aan hun kant, over tijdstippen en hoe vaak we gaan. Maar het kan heel belangrijk zijn voor de mensen die ervoor in aanmerking komen, en het kan evenzo belangrijk zijn voor de Waterheuvel, want, hoe meer leden de Waterheuvel heeft des te meer inkomsten kan zij vergaren. En in een tijd van financiële achteruitgang en tekorten op de begroting voor komende jaren, is aanvulling op het eigen vermogen van de Waterheuvel alleen maar goed.
Dus. Denk mee over wat ik geschreven heb. Komt het dit jaar of volgend jaar niet tot stand, dan misschien wel over drie jaar, maar laat dit een eerste aanzet zijn.
Groetjes, Kevin
De reden dat de Waterheuvel aan reach-out doet heeft te maken met de aard van psychiatrische ziekte. Mensen met wie het niet goed gaat, bijvoorbeeld een depressie hebben, zijn geneigd zich terug te trekken en zich te isoleren van zowel de clubhuisgemeenschap als de grote gemeenschap. Dan kan een telefoontje of een kaartje het verschil betekenen waardoor mensen toch weer eens langskomen op het clubhuis, en zich zo weer onder de andere leden begeven. Misschien doen ze hier of daar een klusje en het is mooi als dat beklijft.
Daarnaast is er een groep leden die opgenomen is in het ziekenhuis. Dat kan best een lange tijd duren. Vanuit de reach-out gaat er dan wel eens een ploegje mensen - meestal een lid en een staflid - bij diegene in het ziekenhuis langs. Zo krijg je het gevoel dat er mensen zijn die je niet zijn vergeten, en dat kan erg belangrijk zijn.
Maar reach-out betreft ook een deel waar de Waterheuvel geen aandacht aan schenkt. Er zijn namelijk ook mensen opgenomen die niet weten van het bestaan van de Waterheuvel en wat je er kan doen. Deze mensen kunnen maandenlang in het ziekenhuis verblijven, zich afvragend wat de volgende stap na het ziekenhuis is. Dan kan de Waterheuvel een hele geschikte oplossing zijn. We zouden als de Waterheuvel een groep kunnen organiseren die bijvoorbeeld 1x in de maand of 1x in de twee weken de psychiatrische ziekenhuizen van Amsterdam afgaan, en dan mensen die opgenomen zijn kunnen informeren over het bestaan en het werken van de Waterheuvel. Met zijn "allen" op pad met brochures over de Waterheuvel en natuurlijk met onze eigen ervaringen. Zo help je een ander zichzelf te helpen, omdat je hem of haar een keuze en perspectief aanbiedt.
De reach-out kan je opsplitsen in inreach en outreach. Het contact zoeken met bestaande leden heet dan inreach, omdat deze leden al deel uitmaken van de clubhuisgemeenschap. De mensen in psychiatrische ziekenhuizen komen in aanmerking voor outreach. Zo deel je de activiteit van reach-out in zijn tweeën op. Vooral voor de outreach zal er veel op poten moeten worden gezet om het een actieve bezigheid te laten zijn. Denk aan afspraken met ziekenhuizen over bereidwilligheid aan hun kant, over tijdstippen en hoe vaak we gaan. Maar het kan heel belangrijk zijn voor de mensen die ervoor in aanmerking komen, en het kan evenzo belangrijk zijn voor de Waterheuvel, want, hoe meer leden de Waterheuvel heeft des te meer inkomsten kan zij vergaren. En in een tijd van financiële achteruitgang en tekorten op de begroting voor komende jaren, is aanvulling op het eigen vermogen van de Waterheuvel alleen maar goed.
Dus. Denk mee over wat ik geschreven heb. Komt het dit jaar of volgend jaar niet tot stand, dan misschien wel over drie jaar, maar laat dit een eerste aanzet zijn.
Groetjes, Kevin
0 reacties:
Een reactie plaatsen